Bazı projeler vardır; anlatmaya başladığınızda kelimeler yetmez. Çünkü mesele yalnızca ne yaptıkları değildir, insanda bıraktıkları histir.

Momentum’u anlatırken benim için de biraz böyle bir yerde duruyor hikâye.

İlk bakışta spor, hareket, nefes, buz terapisi ya da Muay Thai gibi birbirinden farklı görünen çalışmaların bir araya geldiği bir oluşum gibi düşünülebilir. Fakat biraz yakından baktığınızda, bütün bunların aslında aynı yere çıktığını görüyorsunuz: insanın kendisine dönmesine.

Bedenini ne kadar tanıyorsun?

Nasıl hareket ettiğini, nasıl nefes aldığını, zorlandığında ne yaptığını, kendinle baş başa kaldığında içinde neler olduğunu…

Momentum’un asıl hikâyesi galiba tam burada başlıyor.

Hareket sadece fiziksel değil

Vücut oryantasyonu, aksiyon, Muay Thai, buz terapisi, nefes ve ses terapisi…

İlk anda birbirinden oldukça farklı disiplinler gibi geliyor. Fakat hepsinin ortak bir tarafı var: İnsanı konfor alanının biraz dışına çıkarıyor ve kendi bedeninin, kendi zihninin farkına varmaya zorluyor.

Bazen bir hareketin içinde, bazen birkaç dakikalık bir nefeste, bazen buzun soğukluğuyla yüzleşirken insan kendisiyle ilgili hiç düşünmediği bir şeyi fark edebiliyor.

Belki de Momentum’un farkı burada.

Size “şunu yap, bunu başar” demekten çok, “kendine biraz bak” diyor.

Çünkü günlük hayatın telaşında bunu ne kadar sık yaptığımız tartışılır.

Bir yerlere yetişiyoruz, işlerimizi hallediyoruz, telefonlara cevap veriyoruz, planlar yapıyoruz. Sürekli bir şeylerin peşinden koşuyoruz. Ama bütün bu koşuşturmanın içinde kendimize ne kadar zaman ayırıyoruz?

Momentum’un ortaya koyduğu fikir, biraz da bu sorunun etrafında şekilleniyor.

Kendini fark etmekle başlayan bir yolculuk

Bu oluşumun arkasındaki vizyonu dinlerken en çok dikkatimi çeken şey, meselenin yalnızca bedenle sınırlı tutulmaması oldu.

Beden, zihin ve ruh arasında bir bütünlük kurmak…

Bugün çok sık duyduğumuz ama uygulamaya gelince hayatımızın bir köşesine sıkıştırdığımız bir mesele.

Momentum ise bunu farklı deneyimleri aynı çatı altında buluşturarak ele alıyor.

Kendini fark etmek.

Kendini sevmek.

Başkalarıyla bağ kurmak.

Ve belki de bütün bunların sonunda, uzun zamandır aradığımız o iç huzura biraz daha yaklaşmak.

Bana kalırsa projenin en güzel taraflarından biri de insanları belli bir kalıba sokmaya çalışmaması.

Çünkü herkesin yolculuğu farklı.

Kiminin ihtiyacı hareket etmek, kiminin nefes almak, kiminin ise sadece bir an durup kendisini dinlemek.

“Bu sadece bir başlangıç”

Momentum’un hikâyesi henüz yeni başlıyor.

Ama daha ilk adımda verdiği mesaj oldukça güçlü:

Momentum, bir yere vardığınızda değil, harekete geçtiğiniz anda başlıyor.

Belki de hayatın birçok alanında unuttuğumuz şey tam olarak bu.

Başlamak için her şeyin kusursuz olmasını bekliyoruz. Doğru zamanı, doğru şartları, doğru ruh halini…

Oysa bazen ihtiyacımız olan tek şey küçük bir adım.

Bir nefes.

Bir hareket.

Bir cesaret.

Kendimize dönüp “Ben gerçekten nasılım?” diye sormak.

Momentum’u yalnızca bir etkinlik ya da farklı disiplinlerin bir araya geldiği yeni bir proje olarak görmek bu yüzden biraz eksik kalıyor.

Burada daha büyük bir fikir var.

Harekete geçmek.

Kendini yeniden keşfetmek.

Ve bunu tek başına değil, başkalarıyla birlikte yapmak.

Üstelik kapısı herkese açık.

Belki de bu hikâyenin en güzel tarafı bu.

Kim olduğunuzdan, nereden başladığınızdan ya da daha önce ne yaptığınızdan çok, bundan sonra atacağınız adım önemli.

Momentum’un söylediği gibi;

Bazen varılacak yer değil, yola çıkmak önemlidir.

Ve belki de bizim kendi hikâyemizde ihtiyacımız olan yeni başlangıç, tam olarak o ilk adımın içinde saklıdır.