Kim olduğunu sorma, ben de bilmiyorum. Belki bir kişi değil zaten.
Bazen bir bakış, bazen yarım kalan bir cümle, bazen de insanın kendi içinde konuştuğu o tanıdık yabancı.
O an kim geldiyse aklıma, onun adı Erco işte.

Esasında her gün konuşuyoruz biz seninle.
Senin haberin yok sadece.
Ben yazıyorum, anlatıyorum her şeyi.
Bazen denk gelirse bazılarını yüzüne de söylüyorum ama hepsini değil…
Bazıları bende kalmalı. Çünkü insan en çok içindekileri saklarken büyüyor biraz da.

Ama bugün…
Bugün sana yazasım var Erco.
Biraz sarhoş olasım, biraz dağılasım, biraz da “boşver” diyesim var.
Sonra kendi kendime “gardını kırma” diyorum.
“Kendini kırma.”
O yüzden susuyorum bazen.

Ama şunu bil…
İnsan burada gerçekten şair olur.
Bir de karşısında sen olursan…
O zaman mesele şiir değil artık, efsane olur.